Myśl.

Czasem wieczorem przyjdzie mi do głowy jakaś abstrakcyjna myśl. Nie daje mi ona spokoju, dręczy. Nie mogę przez nią spać. Zaprząta mi głowę, gdy ta powinna cicho oddawać się z duszą w objęcia Morfeusza. Chęć pójścia spać nie ma tu nic do gadania, niestety. Powieki wbrew rozkazom świadomości otwierają się a źrenice rozszerzają. Mówię światu dobranoc, a sama nie usypiam. Hipokryzja? Możliwe. Krzyczę "Pomocy", zmęczone oczy toczą łzy, wyczerpane mięśnie wiotczeją, a mózg nadal swoje. Nic nie zrobię, muszę przeczekać ten sztorm na łodzi tak delikatnej, tak szarpanej swoimi szalonymi falami myśli, że drobny podmuch wiatru może wytrącić ją z równowagi, zdrowia psychicznego. Kiedyś myśl odleci niczym ptak do krain nie skutych lodem, pozostawiając przyjemną pustkę, ciemność, upragniony sen.